NVN forum

Forum van Nierpatiëntenvereniging Nederland
Het is nu za okt 20, 2018 5:56 am

Alle tijden zijn GMT + 1 uur [ Zomertijd ]




Forum gesloten Dit onderwerp is gesloten, je kunt geen berichten wijzigen of nieuwe antwoorden plaatsen  [ 22 berichten ]  Ga naar pagina 1, 2  Volgende
Auteur Bericht
BerichtGeplaatst: za jan 10, 2009 3:14 pm 
Offline

Geregistreerd: vr aug 04, 2006 8:53 am
Berichten: 75
Met de feestdagen achter de rug komt de realiteit van alledag weer om de hoek. Nu 8 maanden na mijn transplantatie sta ik op een punt waarop ik het echt allemaal niet meer zo zie zitten. Ik moet zeggen dat dit heel wisselend is, de ene dag gaat het beter dan de andere, maar mijn algehele gemoedstoestand is nogal negatief.



Even kort, ben nierpatient sinds 2006, ben toen in een stroomversnelling terechtgekomen, mijn baan kwijtgeraakt na een heel vervelend jaar juridisch getouwtrek tussen mij en mijn baas, veel spanning omtrent een evt. transplantatie, die uiteindelijk op 15 mei 2008 heeft plaatsgevonden, met een nier van mijn moeder, 5 maanden na mijn operatie is mijn relatie van 6 jaar uitgegaan, dit omdat mijn vriend en ik door alles wat er gebeurd was uit elkaar waren gegroeid en onze basis niet sterk genoeg was om alles samen te verwerken. We zijn als vrienden uit elkaar gegaan met de intentie vrienden te blijven voor zover mogelijk.



Als gevolg hiervan weer thuis bij mijn ouder gaan wonen per 1 nov. 2008 en mijn leven staat daarmee dus compleet op zn kop. Wat de gezondheid betreft, is er nog spanning omtrent mijn bloedwaardes die niet voldoende herstelden. Heb ondertussen 2 beenmergpuncties gehad en wacht nog op uitsluitsel hieromtrent.



Nu heeft mijn ex-vriend een nieuwe vriendin dat is zo verschikkelijk koud op mn dak gevallen, dat ik nu pas ga beseffen dat ik mijn maatje kwijt ben, de persoon die er altijd voor me was om uit te huilen en mee te praten. Hij heeft nu iemand anders om zijn ei bij kwijt te kunnen en ik voel me enorm eenzaam, ondanks dat ik veel vriendinnen heb. Ik kan hem niet loslaten...



Ik ga regelmatig naar een maatschappelijk werkster en dat helpt ook wel, maar ik ben van nature een enorme piekeraar, en dat is niet bepaald minder geworden door alles wat er is gebeurd.



Nu heb ik het nog niet eens over mijn angsten omtrent werk en wonen in de toekomst. In maart eindigt mijn ziektewetuitkering en moet ik het WIA traject in. Maar ik ben nog te veel emotioneel bezig met andere dingen dat mijn hoofd niet staat naar werken, alhoewel ik na 2 jaar thuis ook wel weer iets nuttigs wil gaan doen.



kortom, mijn hoofd loopt over met vanalles en nog wat. Ik heb met de m.werkster afgesproken nog 1 afspraak bij haar te hebben en als ik dan niet verder kom ga ik een stap verder maken naar een psycholoog.



Ik baal van mijn leven zoals het nu is, ben 29 jaar , woon thuis, heb geen werk, geen relatie, ben uiterlijk zo veranderd door de medicijnen dat ik dat niet kan accepteren. Totaal geen zelfvertrouwen of vertrouwen in de toekomst......



gaat dit nog over....

Mijn excuses voor het lange verhaal, maar ik moest het even kwijt


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: za jan 10, 2009 5:33 pm 
Offline

Geregistreerd: di aug 14, 2007 1:25 pm
Berichten: 56
Woonplaats: Netherlands
Meis, wat afschuwelijk voor je dat je zo in de put zit. Maar aan de lijst te zien die je opnoemt, valt het ook allemaal niet mee. Het leven is op zo'n moment erg zwaar en je hele toekomstbeeld valt in duigen, geen wonder ndat je het af en toe niet meer zo vrolijk inziet. Neem vooral de hulp van een psycholoog aan; deze kan je in zulke moeilijke tijden net wat extra begeleiding geven.

Mag je je medicijnen nog niet minderen? Dan kan iig je lichaam weer in normale proporties komen.

Ik wens je alle kracht om deze periode te overbruggen en hoop dat je gauw een paar maanden vooruit kan kijken waarbij je weer wat meer vertrouwen in de toekomst krijgt. Laat die wia maar even over je heen komen; het klinkt l*llig: maar je bent nog jong en in de toekomst komen er vast weer nieuwe kansen, wanneer je er beter aan toe bent.

Veel liefs en hou vol,Maja


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: za jan 10, 2009 5:48 pm 
Offline

Geregistreerd: do sep 06, 2007 2:25 pm
Berichten: 76
Woonplaats: Netherlands
Het is begrijpelijk dat jij je zo voelt. Het is niet niks, wat je hebt meegemaakt en wat je nog te wachten staat.

Je excuses hoef je echt niet te maken, het is een heel emotioneel verhaal. Je maatje kwijt raken, terug naar huis, bloedwaarden die niet in orde zijn. Je werk kwijt. Dit is een hele slechte film, waar je in beland bent.

Ik kan weinig voor je doen en alleen maar hopen dat dit over gaat en er komt zeker een betere tijd.

Verlies niet de moed en je moet ook niet vergeten de medicijnen die je gebruikt hebben ook veel bijwerkingen.

Veel sterkte Linda.


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: za jan 10, 2009 9:49 pm 
Offline

Geregistreerd: vr aug 04, 2006 8:53 am
Berichten: 75
ik weet dat het allemaal tijd nodig heeft, maar dat ben ik al bijna 3 jaar tegen mezelf aan het roepen.. en mijn geduld raakt op.En als het nu alleen de gezondheid was en de rest van mijn leven wat stabieler was zou het ook beter gaan, maar ja, het is alles bij elkaar.



Helaas mag de prednison niet lager dan 10 mg per dag, en daar zit ik nu al op en ik zie nog niet genoeg verandering. De cellcept mag ik niet meer gebruiken vanwege de invloed op mn beenmerg, evenals alternatieven voor prednison. Ik gebruik dus nu alleen prograft en prednison en daarom mag de dosis niet meer lager.



het is erg lastig allemaal..



Ik ben sinds afgelopen donderdag wel weer aan het sporten, al stelt het nog niet veel voor. Ik ben alleen benieuwd of het vet wat door de prednison wordt vastgehouden ook weg te trainen is... Uiteraard let ik ook op mn eten.


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: zo jan 11, 2009 8:49 pm 
Offline

Geregistreerd: ma maart 05, 2007 10:18 am
Berichten: 259
Woonplaats: Netherlands
HOihoi,

Ik herken je verhaal presies!! Ik ben dan wel niet getransplanteerd, maar ik herken de problemen!

Ik ben in december erg ziek geweest: 10 dagen in bed gelegen met griep. En dat was de druppel. Op n gegeven moment had ik het helemaal gehad! Ik begon om 7 uur smorgens met huilen en kon niet meer stoppen! De hele morgen heb ik in bed zitten brullen. Puur van ellende. Ik heb wel kalmeringstabletten gekregen, maar dat neemt de elende niet weg. Ik begin volgende week met therapie bij n psycholoog! Blijkbaar heb ik toch nog veel te verwerken.

Ik heb ook problemen met mn gewicht. 6 Jaar geleden is het me eindelijk (na 15 jaar overgewicht!) gelukt om 15 kilo af te vallen. Ik heb zelfs n buikcorrectie ondergaan.

Nu ben ik , in 2 jaar tijd, weer 10!!! kilo aangekomen! Ik werk er iedere dag aan, maar verlies geen ons!! Doodongelukkig wordt ik ervan. Ik sport ook weer minimaal 3x in de week. Maar nix hoor!

Ik zit ook in n flinke dip nu, maar ik weet, uit ervaring dat na n dip altijd weer de zon gaat schijnen!! Daar heb ik mn hoop op gevestigt. Het is gewoon n kwestie van afwachten, de goeie mensen tegenkomen, leuke dingen ondernemen en doorzetten!

Hou vol!!!!

*liefs* miranda


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: ma jan 12, 2009 11:21 am 
Offline

Geregistreerd: do sep 06, 2007 2:25 pm
Berichten: 76
Woonplaats: Netherlands
Het is knap dat je weer bent gaan sporten, al stelt het niet veel voor. Je doet het toch maar.



Het is misschien ook beter om in jouw situatie naar een psycholoog te gaan. Hoewel dat vaak ook erg confronterend is. Alles komt dan op tafel.

Laat wat horen hoe de uitslag van je beenmergpunctie is.

Moed houden. Linda


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: ma jan 12, 2009 9:52 pm 
Offline

Geregistreerd: vr jan 28, 2005 1:17 pm
Berichten: 307
Woonplaats: Netherlands
hey,



ik snap dat je je nu k*t voelt. is niet niks wat je allemaal op je af hebt gekregen, maar geloof me het gaat weer over. heb t zelf ook gehad na mn transplantatie. veel piekeren en huilen.

Maar schrijf het van je af op praat met mensen die je vertrouwd. het helpt.



succes meid en hou moed, aan het eind schijnt het zonnetje weer!!!



Liefs suus


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: di jan 13, 2009 11:32 am 
Offline

Geregistreerd: ma maart 05, 2007 10:18 am
Berichten: 259
Woonplaats: Netherlands
Hoi,

We zijn nu weer n paar dagen verder.

Hoe gaat t met je?

*liefs* miranda


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: di jan 13, 2009 5:32 pm 
Offline

Geregistreerd: wo dec 29, 2004 5:53 pm
Berichten: 96
Woonplaats: Netherlands
Hallo Brighteyes.



Ik weet precies hoe jij je voelt en dat is echt niet fijn,

maar knok ervoor en probeer toch ondanks alles positief te zijn.

Ik ben in nov. 2007 getransplanteerd, en nog tijdens de opname

is mijn man overleden.

Werk heb ik door mijn nierproblemen maar 4 uur p.w.

en al wil ik wel graag meer bij ons zijn er 200 ontslagen dus.....

en ben al 53 jaar dat werkt ook niet heel bevordelijk wat dat betreft.

De nierfunctie schommelde in 2008 heel erg het leek of deze ging afstoten, maar nu gaan ze de neoral afbouwen en het lijkt nu beter te gaan.

Van de pretnisolon heb ik ook een dikker gezicht, maar ach anders was het "eet je wel je bent zo mager"....

Ook ik heb wel mensen om me heen, maar hij is onvervangbaar,

en we dachten het mooi te krijgen weer samen alles eten en drinken...

Ik heb ook nog geen hulp van een prof. maar zeg nooit dat het er niet van komt.

Ik schrijf dit niet, omdat je medelijden met me moet hebben hoor,

maar omdat ik hoop dat je er wat aan hebt en denkt dat er heel veel mensen problemen en/of verdriet hebben.

Ik wens je heel veel kracht en doorzettings vermogen toe,

en vooral gezondheid en geluk..

m.vr.groet. Elly


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: di jan 13, 2009 9:05 pm 
Offline

Geregistreerd: vr aug 04, 2006 8:53 am
Berichten: 75
hallo iedereen,



we zijn inderdaad weer een paar dagen verder, ben gisteren in het ziekenhuis geweest en gelukkig lijkt het er op dat de bloedwaardes zich echt langzaam gaan herstellen, dus dat is in ieder geval goed nieuws.



Heb gisteren weer met een goede vriend van me gepraat, en die hamert er steeds op dat ik meer aan mezelf moet gaan denken, omdat ik veel te veel bezig ben met wat mijn ex allemaal doet...

Er gaan constant allerlei gedachten door mn hoofd. Ik wil graag op mezelf gaan wonen, maar dat kan ik nu gewoon niet betalen, en daarnaast liggen de huurwoningen of goedkope koopwoningen hier in de regio niet voor het oprapen.



Morgen ga ik weer sporten, even proberen me daarop af te reageren. De emoties schieten door mn hoofd, en de tranen staan altijd klaar.

Ik ben gewoon niet meer mezelf, en zie ook mezelf niet meer in de spiegel en daar kan ik niet mee omgaan.



Het koste me veel moeite allemaal, maar ik doe mn best. Ik praat er veel over met vriendinnen en vrienden en met mijn moeder.


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: di jan 13, 2009 9:44 pm 
Offline

Geregistreerd: ma maart 05, 2007 10:18 am
Berichten: 259
Woonplaats: Netherlands
Praten kan inderdaad opluchten. Sommige periodes zijn zwaarder dan andere. Verlies niet de hoop. Ook voor jou schijnt dadelijk weer de zon. Blijf daar in geloven. Geniet van de mensen om je heen.

*liefs* miranda


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: vr jan 16, 2009 4:49 pm 
Offline

Geregistreerd: di feb 07, 2006 10:52 am
Berichten: 119
Woonplaats: Netherlands
Hoi Brighteyes,



Accepteren, aanvaarden en verwerken dat is moeilijk, emotioneel en vergt meestal veel tijd.

Ik snap dat je het nu ontzettend moeilijk hebt en je een heleboel dingen om je heen ziet en voelt waardoor jij je niet fijner gaat voelen. Probeer op dit ogenblik te ontdekken welke kleine dingetjes je blij maken.

Wellicht is dat iedere dag een (kort) rondje wandelen. Dat is EN lichaamsbeweging EN frisse lucht/zuurstof EN contact met de aarde maken. Een stukje lopen, alleen of met iemand is nu juist goed. Je zult merken dat in het begin misschien nog allemaal gedachten door je hoofd schieten, maar op een gegeven ogenblik zie je misschien je omgeving, andere mensen op straat, of over een tijdje de eerste bolletjes die voorzichtig uit tuinen beginnen te piepen.

Probeer te gaan kijken naar wat je <b>WEL </b> hebt en NIET naar wat je niet hebt.

Ik zeg niet dat dit 1-2-3 zal gaan, maar naar buiten toe (ja, ook in dit koudere weer) zou je wel eens kunnen helpen...



STERKTE


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: vr jan 16, 2009 10:14 pm 
Offline

Geregistreerd: do maart 16, 2006 12:35 am
Berichten: 62
Gewoon lekker antidepjes slikken. Dan boeit het je geen reet meer hoe irritant het soms kan zijn >:)


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: ma jan 19, 2009 2:08 pm 
Offline

Geregistreerd: vr aug 04, 2006 8:53 am
Berichten: 75
Nou, antidepjes slikken laat ik maar even achterwege.... Kan ook aan de drank gaan ofzo, dan ziet de wereld er ook gelijk heel anders uit... maar dat lijkt me nou ook niet bepaald de juiste oplossing [;)]



Afgelopen weekend naar een feestje geweest en dat heeft me echt goed gedaan. Gezellig onder de mensen, lekker bijgekletst met oude bekenden. Was echt een opkikker. ( totdat ik vandaag de foto's van het feestje zag.... heb nog zo mn best gedaan de camera te ontwijken, maar helaas... hij heeft me toch een paar keer weten te pakken. Heb weer even flink gejankt, want poeh poeh dat was weer schrikken [V] )



Verder even over dat naar buiten gaan. Dat doe ik gelukkig al heeeeel regelmatig, heb namelijk een hond en die moet er toch 3 x per dag uit. En heb een paard waar ik iedere dag even naartoe ga, dus ik krijg genoeg buitenlucht binnen [:D]



Ik kom er wel, het heeft gewoon tijd nodig inderdaad, en dat besef ik ook wel, maar mijn geduld begint echt op te raken. Wil gewoon verder met mijn leven, maar kan nog niet accepteren dat ik niet meer de oude ben en dat ook niet meer zal worden.



Daarnaast ben ik momenteel heel erg bezig met wat ik met mn leven wil, ik wil graag een opleiding gaan doen, om mezelf weer trots te voelen en iets van mezelf te maken, maar ik heb geen flauw idee wat.... Ik wil ook "iets" zijn, Heb ook spijt dat ik de verkeerde keuzes heb gemaakt qua school etc. maar dat kan ik niet meer terugdraaien helaas.


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: vr jan 23, 2009 4:35 pm 
Offline

Geregistreerd: di feb 07, 2006 10:52 am
Berichten: 119
Woonplaats: Netherlands
Laat die portie chemie maar idd buiten de deur, we krijgen al genoeg binnen wat we nodig hebbben[:I]



Je zult er versteld van staan hoe goed het een mens doet om (genoeg) buiten te komen, vandaar mijn tip.



Misschien nog een andere, neem contact op met de patiëntenhelpdesk en maak een afspraak met een arbeidsdeskundige van de NVN. Prima mensen die met jou naar je toekomst kijken!

Je wilt vooruit en zij weten de weg [;)] Je hoeft niet alles zelf te weten, de stappen zetten is genoeg [:D] En alle keuzes die je in het verleden hebt gemaakt, heb je toen gedaan met de inzichten van toen. Daar kun je alleen maar van leren, spijt hebben is zonde. Hoe kun je ermee verder, dat is belangrijk! Je hebt er altijd iets van opgestoken!



Het positieve gevoel begint misschien met 1 moment per week, en als dat er steeds meer worden, dan begint die omslag voor jou wel.



Toi toi toi!


Omhoog
 Profiel  
 
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
Forum gesloten Dit onderwerp is gesloten, je kunt geen berichten wijzigen of nieuwe antwoorden plaatsen  [ 22 berichten ]  Ga naar pagina 1, 2  Volgende

Alle tijden zijn GMT + 1 uur [ Zomertijd ]


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 2 gasten


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen
Je mag geen bijlagen toevoegen in dit forum

Zoek naar:
Ga naar:  
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group
phpBB.nl Vertaling